Artykuły - archiwum

Nr 2/2017 - streszczenia


okładka Elastomery nr 2/2017

Marcin Włoch, Paulina Kosiorek, Kamila Błażek, Janusz Datta

Właściwości mechaniczne i termomechaniczne kompozytów kauczuku naturalnego z krzemionką submikronową i nanokrzemionką, otrzymanych z użyciem glikolizatu poliuretanowego jako plastyfikatora

Celem niniejszej pracy było zbadanie wybranych właściwości mechanicznych oraz termomechanicznych kompozytów na osnowie kauczuku naturalnego, otrzymanych z użyciem glikolizatu poliuretanowego jako plastyfikatora. Kompozyty zawierały różne ilości submikronowej krzemionki (10, 15, 20 i 25 cz. mas. napełniacza na 100 cz. mas. kauczuku naturalnego) lub nanokrzemionki (0,5, 0,75, 1,0 i 1,25 cz. mas. napełniacza na 100 cz. mas. kauczuku naturalnego). Zbadano właściwości próbek wulkanizatów w statycznej próbie rozciągania, wytrzymałość na rozdzieranie, twardość, odbojność oraz ścieralność. Ponadto metodą DMA określono właściwości termomechaniczne kompozytów zawierających największą ilość napełniaczy. Otrzymane wyniki porównano z wynikami uzyskanymi dla wulkanizatu referencyjnego niezawierającego napełniaczy krzemionkowych.
Art. w PDF do pobrania

Elżbieta Piesowicz, Izabela Irska, Zbigniew Rosłaniec

Wpływ zawartości octanu winylu i oleju na właściwości wulkanizatów termoplastycznych EPDM/EVA

Przedmiotem badań opisanych w artykule są wulkanizaty termoplastyczne z udziałem kauczuku etylenowo-propylenowo-dienowego (EPDM) i kopolimeru polietylenu z octanem winylu (EVA), wytworzone w procesie jednoetapowym metodą ciągłego wytłaczania. Zbadano wpływ składu mieszanki oraz stopnia zmiękczenia kauczuku olejem na właściwości wulkanizatów. Prowadzono równolegle badania dwóch serii mieszanek o zróżnicowanym udziale jednostek octanu winylu (VA) w EVA. Określono wpływ składu, stopnia zmiękczenia olejem i rodzaju EVA na podstawowe właściwości mechaniczne i zużycie ścierne badanych wulkanizatów. Metodą dynamicznej analizy mechaniczno-termicznej (DMTA) wyznaczono wartości przemian relaksacyjnych. Materiały wytworzono i badano pod kątem ich potencjalnego zastosowania jako nawierzchnie sportowe i wyroby techniczne.
Art. w PDF do pobrania

Davlatbek Turganbekovich Khojibergenov, Dariusz Krzysztof Chmura, Nikolay Nikolayevich Zobnin, Kairat Muhanmetkulovich Islamkulov

Badania kinetyki cementacji z fazy gazowej powierzchni wkrętów samogwintujących z podkładką z EPDM

Zbadano kinetykę cementacji z fazy gazowej wkrętów samogwintujących do mocowania struktur metalowych DIN 7982/ ISO 7050 z ostrymi końcami ze stali gatunków SAE 1013-1018 do ASTM 510. Niniejsze badanie zostało przeprowadzone za pomocą metody dynamicznej z otwartą objętościowo, odnawialną fazą gazową, ciągłym podawaniem naturalnego gazu do systemu przepływowego oraz jego ekstrakcją z gazowych produktów interakcji. Skład chemiczny i fazowy powłoki powierzchniowej był badany przy pomocy niskopróżniowego, rastrowego mikroskopu elektronowego JSM 6490LV firmy JEOL (Japonia). Zbadano także możliwość wykorzystania cementowanych śrub z nakrętkami, mającymi podkładki uszczelniające oparte na EPDM. Otrzymano doświadczalnie zależność stężenia węgla od odległości od powierzchni wyrobów dla różnych ekspozycji w procesie cementowania. Stwierdzono, że twardość wszystkich elementów wyrobów hartowanych jest istotnie wyższa niż wyrobów hartowanych. Gwint, główka i świderek gwintujący, tj. robocze elementy wyrobów poddawano maksymalnemu hartowaniu. Potwierdzono, że w procesie tradycyjnego hartowania cieplnego wkrętów samogwintujących zachodzi znaczna dekarbonizacja powłoki powierzchniowej na głębokość 0,2-0,4 mm, zależnie od czasu ekspozycji. To wyjaśnia niższe wartości twardości gwintu, główki i świderka gwintującego, zewnętrznych elementów tych wyrobów. W porównaniu z hartowaniem, cementowanie pozwala na podwyższenie twardości powierzchni do 64-73 HRC. Zwrócono uwagę na sposoby podniesienia odporności na korozję przy użyciu cementowania. Spośród wyrobów mających powłokę ochronną (galwanizowanych, oksydowanych) na wstępnym etapie, wyroby hartowane mają najmniejszą utratę masy, a podczas całego eksperymentu utrata masy jest istotnie niższa od standardowych wartości.
Art. w PDF do pobrania

Raisa M. Dolinskaya, Nikolay R. Prokopchuk

Modyfikacja kompozycji poliolefinowych opartych na termoplastach

Badano wpływ charakteru chemicznego i zachowania się nano- i mikronapełniaczy na właściwości reologiczne, fizyczne i mechaniczne kompozycji na podstawie poliolefinowego elastomeru termoplastycznego (kopolimeru blokowego etylenowo-oktenowego). Wykazano, że modyfikowanie elastomeru termoplastycznego nano- i mikrocząstkami różnej natury chemicznej wpływa na strukturę oraz właściwości fizycznych i mechanicznych kompozycji: zwiększa wytrzymałość na rozciąganie i na rozdzieranie, wytrzymałość zmęczeniową przy wielokrotnym rozciąganiu, twardość Shore'a A.
Art. w PDF do pobrania

Artykuły - archiwum (powrót)