Artykuły - archiwum

Nr 3/2016 - streszczenia


okładka Elastomery nr 3/2016

Anna Olejnik, Aleksandra Smejda-Krzewicka, Paulina Dmowska-Jasek, Krzysztof Strzelec

Mączka drzewna jako napełniacz karboksylowanego kauczuku butadienowo-akrylonitrylowego

Zbadano i porównano wpływ ilości i rodzaju napełniacza na sieciowanie karboksylowanego kauczuku butadienowo-akrylonitrylowego (XNBR) oraz na właściwości wytworzonych wulkanizatów. Jako napełniacz zastosowano mączkę drzewną pochodzącą z drzew iglastych (MDI) lub liściastych (MDL). Stwierdzono, że mieszanki XNBR/MDI oraz XNBR/MDL ogrzewane przez 30 min w obecności tlenku magnezu (MgO) osiągnęły znaczny stopień usieciowania malejący wraz z ilością dodawanego napełniacza. Obecność napełniacza wpływa na właściwości mechaniczne wytworzonych wulkanizatów. Wulkanizaty napełnione mączką drzewną pochodzącą zarówno z drzew iglastych, jak i liściastych odznaczały się zadowalającą wytrzymałością na rozciąganie przy zerwaniu. Wartość wytrzymałości na rozciąganie przy zerwaniu wulkanizatu zawierającego 20 cz. mas. MDI lub MDL wyniosła ok. 21 MPa. Wulkanizaty charakteryzowały się również bardzo dobrą odpornością na starzenie termooksydacyjne. Dodatkowo zarówno wprowadzenie MDI, jak i MDL do mieszanki XNBR wyraźnie i długotrwale poprawia walory zapachowe wulkanizatów.

Izabela Irska, Elżbieta Piesowicz, Zbigniew Rosłaniec

Biodegradowalne elastomery termoplastyczne z udziałem polilaktydu

Ze względu na korzystne cechy, takie jak: wysoka wytrzymałość, podatność na rozkład hydrolityczny i biozgodność, polilaktyd (PLA) jest jednym z najbardziej popularnych poliestrów do zastosowań biomedycznych. Jest jednak materiałem sztywnym, kruchym, o niskiej temperaturze ugięcia pod obciążeniem (HDT - temperatura, w której ugięcie przyjmuje założoną wartość) i małym wydłużeniu względnym przy zerwaniu. W celu poszerzenia zakresu zastosowań PLA jest konieczna poprawa tych właściwości. W ciągu ostatnich lat opracowano wiele nowych rozwiązań, które pozwalają na uzyskanie materiałów zawierających PLA o polepszonych, dostosowanych do konkretnego zastosowania właściwościach. Na podstawie doniesień literaturowych omówiono wyniki dotychczasowych badań elastomerów termoplastycznych z udziałem biodegradowalnego polilaktydu. Zaprezentowano różne podejścia mające na celu otrzymanie materiałów o kontrolowanych właściwościach mechanicznych i biologicznych, uwzględniając metody kopolimeryzacji i reaktywnego mieszania. Celem niniejszej pracy jest przybliżenie wiedzy w dziedzinie syntezy, właściwości i potencjalnych zastosowań elastomerów termoplastycznych z udziałem PLA.

Jagoda Kowalska, Zbigniew Czech

Właściwości fotoreaktywnych akrylanowych klejow samoprzylepnych ze zmiennym udziałem fotoinicjatora

W celu zbadania wpływu stężenia fotoinicjatora 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) na właściwości poliakrylanowych klejów samoprzylepnych, sieciowanych promieniowaniem UV, zsyntezowano kleje, zawierające odpowiednio 0,5; 0,75 oraz 1% mas. ABP, które następnie powleczono metodą transferową na folii z poli(chlorku winylu) zawierającej plastyfikator DINCH, uzyskując film klejowy o gramaturze 45 g/m2. Po sieciowaniu promieniowaniem ultrafioletowym UV-C (dawka promieniowania: 5, 10, 15, 20, 30 oraz 50 mJ/cm2) film klejowy poddano badaniom podstawowych właściwości klejów samoprzylepnych: adhezji, kleistości, kohezji oraz skurczu. Właściwości samoprzylepne oraz mechaniczne zbadano według międzynarodowych norm: AFERA 4015, AFERA 4001, FINAT FTM 8, FINAT FTM 14. Optymalna dawka promieniowania UV-C stosowana do sieciowania fotoreaktywnych samoprzylepnych kompozycji klejowych wynosiła 15-50 mJ/cm2. Fotoreaktywne poliakrylanowe kleje samoprzylepne charakteryzowały się wyższymi wartościami adhezji oraz kleistości przy niższych dawkach promieniowania, jednak wartość skurczu była zbyt wysoka i tym samym nie do zaakceptowania w zastosowaniach przemysłowych. Kompozycja zawierająca 0,75% mas. fotoinicjatora ABP odznaczała się najlepszymi właściwościami - najwyższymi wartościami adhezji, kleistości, kohezji oraz najniższą wartością skurczu.

Przemysław Jaszak

Modelowanie gumy za pomocą metody elementów skończonych

W artykule przedstawiono sposób modelowania stanu naprężenia i odkształcenia elementów wykonanych z gumy. Do modelowania wykorzystano metodę elementów skończonych (MES). Dokonano przeglądu najbardziej znanych modeli fenomenologicznych opisujących gęstość energii odkształcenia materiału hiperelastycznego. Przedstawiono rodzaje testów eksperymentalnych, które muszą zostać wykonane, aby poprawnie modelować materiał gumy. Na podstawie otrzymanych wyników eksperymentalnych dokonano weryfikacji przyjętych w procesie symulacji modeli materiałów. Podano przykład symulacji komputerowej, którą wykorzystano w procesie optymalizacji konstrukcji kompensatora gumowo-metalowego.
Art. w PDF do pobrania

Artykuły - archiwum (powrót)