Artykuły - archiwum

Nr 3/2015 - streszczenia


okładka Elastomery nr 3/2015

Iwona Pawelec, Sandra Paszkiewicz, Anna Szymczyk, Zbigniew Rosłaniec

Nowe elastomery do zastosowań biomedycznych

Artykuł stanowi przegląd nowych materiałów elastomerowych znajdujących zastosowanie w medycynie. Szczegółowo opisano poliuretany oraz poli(sebacynian glicerolu) i jego kopolimery. Podano parametry syntezy nowych materiałów oraz ich właściwości. Zwrócono szczególną uwagę na biokompatybilność tych materiałów z tkankami człowieka, jak również na właściwości mechaniczne oraz podatność na biodegradację. Wymienione materiały są otrzymywane częściowo lub w całości z surowców odnawialnych (kwas sebacynowy, kwas bursztynowy, glicerol, poli(kaprolakton)).

Monika Auguścik, Joanna Ryszkowska

Porowate poliuretanomoczniki do zastosowania jako podłoża w inżynierii tkankowej, wytwarzane metodą bezrozpuszczalnikową

Przedmiotem badań były biodegradowalne poliuretanomoczniki do wykorzystania jako podłoża do hodowli tkanek kostnych. Badane materiały wytwarzano metodą prepolimerową z zastosowaniem wody jako środka przedłużającego makrocząsteczkę. Jako poroforu użyto NaCl oraz CO2. Zastosowana bezrozpuszczalnikowa metoda wytwarzania umożliwia otrzymanie podłoży o dużych rozmiarach i odpowiedniej strukturze porów. Materiały podłoży wytworzono z udziałem trzech rodzajów izocyjanianów: alifatycznego i dwóch cykloalifatycznych.
Zastosowanie różnych izocyjanianów doprowadziło do uzyskania materiałów o zróżnicowanej strukturze i właściwościach. Największą sztywnością cechowały się poliuretanomoczniki z diizocyjanianu izoforonu. Materiały te zawierały największą ilość fazy krystalicznej. Podłoża z alifatycznego izocyjanianu cechowała najmniejsza toksyczność. Wszystkie materiały były bioaktywne.

Maciej Sienkiewicz, Malwina Wawrowska, Karolina Wiecierzycka, Helena Janik

Metody modyfikacji chemicznej powierzchni ziaren recyklatu gumowego oraz wyrobów gumowych prowadzące do poprawy ich adhezji do poliuretanu

W kompozytach poliuretanowo-gumowych słabe oddziaływania fizyczne i chemiczne polarnych osnów poliuretanowych z niepolarnymi cząstkami recyklatów gumowych powodują obniżanie ich wytrzymałości mechanicznej, w miarę zwiększania ilości recyklatu gumowego, który został użyty do ich otrzymania. Problem ten można rozwiązać poprzez modyfikację powierzchni ziaren recyklatu gumowego, na drodze różnego rodzaju procesów chemicznych i fizycznych. Chemiczne metody aktywacji powierzchni ziaren recyklatu gumowego polegają na jego modyfikacji za pomocą różnego rodzaju związków organicznych i nieorganicznych lub szczepieniu na jego powierzchni cząsteczek związków polarnych. Pozwala to na wbudowywanie w powierzchnię gumy grup chemicznych reaktywnych względem grup izocyjanianowych, które obecne są w surowcach wykorzystywanych w syntezie poliuretanów i w konsekwencji zwiększanie oddziaływań fizycznych i chemicznych między ziarnami recyklatu gumowego oraz poliuretanową osnową. W znaczący sposób wpływa to na polepszenie właściwości mechanicznych kompozytowych materiałów poliuretanowo-gumowych oraz rozszerzenie zakresu ich zastosowania. W niniejszym artykule scharakteryzowane zostały chemiczne metody modyfikacji recyklatu gumowego uzyskiwanego w procesie rozdrabniania poużytkowych opon samochodowych oraz sposoby aktywacji powierzchni wyrobów gumowych otrzymywanych z kauczuku SBR, jak również z termoplastycznego kauczuku SBS, z zastosowaniem m.in. kwasu siarkowego(VI), gazowego chloru, kwasu trichloroizocyjanurowego (TCCA), soli sodowej kwasu dichlorocyjanurowego (NaDCC), silanów oraz metakrylanów glicydowych (GMA) i kwasu metakrylowego (MAA). W opisanych pracach udowodniono, że chemiczne metody modyfikacji poprawiają adhezję gumy do poliuretanu.

Jakub Czakaj, Maria Rajkiewicz

Wykorzystanie regeneratu butylowego w przedmieszkach stosowanych do produkcji mas uszczelniających

Wstępnie usieciowane mieszanki kauczuku butylowego (IIR) i regeneratu zmieszano z dodatkiem plastyfikatora i żywicy sieciującej. Stopień zwulkanizowania mieszanki regulowano zawartością żywicy sieciującej. Wykonane przedmieszki zostały użyte do produkcji mas uszczelniających charakteryzujących się dobrą stabilnością wymiarów oraz obniżoną spływnością. W niniejszej pracy zbadano wpływ zastąpienia IIR regeneratem butylowym na właściwości mas uszczelniających.

I.A. Mikhaylov, Yu.O. Andriasyan, G.E. Zaikov and A.A. Popov

Badania struktury i właściwości termofizycznych chlorowanego kauczuku etylenowo-propylenowo-dienowego (EPDM)

Wielkocząsteczkową strukturę chlorowanych kauczuków etylenowo-propylenowo-dienowych (CEPDM), a także prawdopodobne zmiany zachodzące w procesie ich wulkanizacji, badano metodą spektroskopii w podczerwieni. Badaniom poddano kauczuki CEPDM-2, CEPDM-4 i CEPDM-16 zawierające odpowiednio 2, 4 i 16% mol. chloru. Jako próbki do porównania użyto wyjściowego kauczuku etylenowo-propylenowo-dienowego EPDM, niezawierającego chloru. Aby określić stabilność termiczną struktury makrocząsteczkowej badanych polimerów pod wpływem temperatury wulkanizacji, próbki kauczuku ogrzewano w prasie wulkanizacyjnej, w temperaturze 151°C w czasie 5, 10, 20, 30, 40, 50 i 60 min.
W celu zbadania właściwości termofizycznych EPDM zawierającego chlor użyto metod różnicowej analizy termicznej (DTA) i analizy termograwimetrycznej (TGA). W wyniku badania spektralnego próbek ustalono, że w procesie otrzymywania CEPDM-2 atomy chloru przyłączają się do wiązania podwójnego we fragmencie etylidenonorbornenu (ENB), lecz struktura łańcucha głównego pozostaje niezmieniona. W wyniku eliminacji chlorowodoru powstaje nowe wiązanie podwójne, a chlor pozostaje w pozycji alfa do tego wiązania, co powoduje zwiększeniem szybkości wulkanizacji kauczuku CEPDM-2. W przypadku CEPDM-4 i CEPDM-16 atomy chloru mogą być przyłączone zarówno do fragmentu ENB, jak i do łańcucha głównego polimeru, gdzie w wyniku reakcji odszczepienia chlorowodoru mogą powstawać inne wiązanie nienasycone. Proces ten może spowodować trwały spadek odporności na ozon zwulkanizowanych kauczuków CEPDM-4 i CEPDM-16.

Artykuły - archiwum (powrót)