Artykuły - archiwum

Nr 2/2013 - streszczenia


okładka Elastomery nr 2/2013

Ryszard Michał Kozłowski, Zbigniew Wertejuk, Małgorzata Muzyczek

Przeciwogniowe zabezpieczanie materiałów palnych

W przeglądowym artykule podano informacje związane z przeciwogniowym zabezpieczeniem palnych materiałów, a zawłaszcza polimerów, kompozytów oraz materiałów włókienniczych [1,2]. Artykuł opisuje mechanizmy działania ognioochronnego najczęściej stosowanych środków uniepalniających, które to mechanizmy sklasyfikowano w czterech grupach. Mechanizmy te opierają się na zasadzie fizycznego rozcieńczania palnych gazów (tworzących płomień) niepalnymi gazami, przerywającymi wolnorodnikową reakcję łańcuchową zachodzącą w palnych gazach, chemicznego oddziaływania poprzez wbudowanie w strukturę polimeru niepalnych struktur, hamowania przenikania ciepła oraz jego odbijania, a także stosowania pęczniejących powłok ochronnych. Powszechnie stosowane środki uniepalniające to: trójtlenek glinu, tlenek magnezu, tlenki antymonu, związki chloru i bromu, melamina i jej pochodne, związki fosforowe, związki boru, grafit, grafen i nanorurki węglowe oraz glinokrzemiany. Główne dziedziny ich stosowania to tworzywa sztuczne, kompozyty, drewno i produkty drewnopochodne, papier, materiały włókiennicze, farby i lakiery, a także powłoki ognioochronne konstrukcji stalowych i drewnianych. Ostatnie, bardziej efektywne rozwiązania to środki ognioochronne w postaci nanocząstek, pozwalające na znaczne zmniejszenie ilości wprowadzanych środków ognioochronnych, nawet poniżej 3% wagowych. W większości krajów obowiązują określone regulacje prawne co do stosowania środków ognioochronnych, głównie z powodu ich toksycznych właściwości i problemów związanych z recyklingiem wyrobów, zawierających te środki. Skuteczność zabezpieczenia różnorodnych materiałów przed działaniem ognia, stosowanych w różnych dziedzinach działalności gospodarczej, badano zgodnie z normami ISO oraz normami krajowymi.

A.A. Ol'khov, A.L. Iordanskii, G.E. Zaikov

Właściwości strukturalne mieszanin poli(3-hydroksymaślanu) z kopolimerem etylenowo-propylenowym

Mieszaniny poli(3-hydroksymaślanu) (PHB) i kopolimeru etylenowo-propylenowego (EP), o różnych proporcjach składników, badano metodami DSC i spektroskopii IR. W przypadku, gdy udziały wagowe wyjściowych polimerów są równe, obserwuje się zjawisko inwersji fazowej; jeżeli mieszaniny zawierają więcej EP stopień krystaliczności poli(3-hydroksy maślanu) zmniejsza się. Degradacja poli(3-hydroksymaślanu) zawartego w mieszaninach rozpoczyna się w temperaturze niższej niż samego polimeru, natomiast degradacja termooksydacyjna kopolimeru etylenowo-propylenowego zmniejsza się w porównaniu z czystym polimerem.

Rafał Anyszka, Dariusz M. Bieliński, Monika Kowalczyk

Wpływ doboru fazy rozproszonej na sieciowanie silikonowych kompozytów ceramizujących

W pracy przedstawiono wpływ dodatku wybranych napełniaczy mineralnych na sieciowanie nadtlenkowe silikonowych kompozytów ceramizujących. Zbadano zmiany kinetyki oraz parametrów wulkanizacji mieszanek poddanych kondycjonowaniu w warunkach zbliżonych do magazynowych. Wskazano zagrożenia, z punktu widzenia sieciowania nadtlenkowego kompozytów, związane z zastosowaniem napełniaczy o charakterze zasadowym (CaO i MgO) oraz glinokrzemianów warstwowych zmodyfikowanych powierzchniowo za pomocą czwartorzędowych soli amoniowych.

Krzysztof Potocki

Właściwości reologiczne mieszanek kauczukowych SBR zawierających sadze modyfikowane

Artykuł stanowi kontynuację wcześniejszych badań w dziedzinie modyfikacji sadzy kanałowej stosowanej w celu nadania wulkanizatom lepszych właściwości mechanicznych. W artykule przedstawiono wyniki badań, których celem było określenie wpływu modyfikacji sadzy na właściwości reologiczne mieszanek SBR. Do badań zastosowano sadzę kanałową, którą modyfikowano N-2-aminoetylo-3-aminopropylotrimetoksysilanem, 3-metakryloksypropylotrimetoksysilanem oraz trietylenodiaminą. Zbadano lepkość oraz właściwości relaksacyjne mieszanek. Okazało się, że modyfikacja sadzy za pomocą N-2-aminoetylo-3-aminopropylotrimetoksysilanu znacznie zwiększyła lepkość mieszanek.

Artykuły - archiwum (powrót)